Even slikken en weer doorgaan

7 oktober

De laatste keer dat Wouter en ik hebben gefietst, was het tot 10 km voor het einde een mooie én makkelijke fietstocht. 10 km voor het einde voelde ik me stuk gaan en Wouter zag het. Er was nog meer dat genoeg lucht in de longen, maar de (boven) benen wilden niet meer. Frustrerend, enorm. Want  op een gegeven moment zijn het niet alleen de bovenbenen die niet meer willen, maar gebeurt er ook iets tussen de oren. Want hoe kan het nou, dat je wel wilt, dat de conditie er is, maar dat je toch stuk gaat.  Gevechtje met jezelf dus…, en daar hou ik niet zo van. Want winnen van je zelf is het moeilijkste wat er is. Wouter blijft op dit soort momenten de rust zelve en zegt precies wat je wilt horen, alleen geef ik dat op dit soort momenten niet toe. Als ik er dan toch doorheen zit, dan ook maar helemaal en dan ook maar meteen dwars tot op het bot. Wouter vertrekt dan geen spier, beredeneert en blijft rustig.  Mooi vind ik dat.

 

Afgelopen dinsdag stond er weer een (langere) wandeling op het programma. Nu was ik om andere redenen niet in goeie doen. Normaal gesproken, doe ik me dan mooier voor dan ik ben. Dit lukte me afgelopen dindag niet bij Wouter. Tijdens de wandeling hebben we dan mooie en open gesprekken. Waarbij we dit keer zelfs op de bordjes hebben weten te letten en niet zijn verdwaalt. Voordat ik het in de gaten had, waren we weer bij het begin punt en zaten de kilometers erop, moeiteloos!