Keep calm and walk on 

Wouter en ik hebben de afspraak dat we 1x in de 2 weken een eind gaan lopen samen of een eind gaan wielrennen. Afgelopen week had ik de eer om een wandelroute uit te zoeken.

Omdat onze woonplaatsen redelijk ver uit elkaar liggen, is de Veluwe een mooie en centrale locatie. Na even gegoogled te hebben, kwam er een mooie route uit de zoekmachine. Wandelroute Leuvenhorst over het Hulshorsterzand, bij Harderwijk. Wouter gaf aan dat ik een hele mooie route had uitgezocht (Hij had dus wel goed naar de beschrijving gekeken). Eenmaal bij het bos aangekomen, zei hij het weer. Toen had er eigenlijk al een lampje moeten gaan branden bij mij.

Het was warm, maar in het bos is veel schaduw, dacht ik. Wordt een makkie. Al gauw bleek waarom Wouter het een mooie wandelroute vond. Nadat we een klein eindje door het bos waren gelopen, kwamen we bij een immense, verlaten, kale, zon overgoten witte zandmassa (het Hulshorsterzand, duhu).  Hier moesten we dwars doorgeen. Het begin ging nog wel, maar langzaam aan werd het toch wel erg zwaar. Het viel me vies tegen. Wouter kon het niet laten om een aantal keer te zeggen: “jij hebt echt zelf deze route uitgezocht”. Vanuit de zandbak, liepen we weer het koele bos in. Wouter legde uit, wat beweging met je doet, waarom je het eerste kwartier de beweging goed kunt handelen, het daarna tot ongeveer 3 kwartier zwaar wordt, en na 3 kwartier je weer de lach op het gezicht krijgt. Interessant vind ik dit soort wetenswaardigheden!

Bijna aan het eind van de route moesten we weer terug door de zandmassa. Minder zwaar dan op de heenweg vond ik. De voldoening was er niet minder om. Net lees ik een stukje in de krant “Brandend zand en nergens water, het is heel warm op de Veluwe”. Daar hebben wij toch maar mooi even gelopen.