Kinderspel

30 oktober

We mochten weer. Buitenspelen. We hadden, weer, afgesproken bij het Hulshorsterzand. De vorige keer dat we daar afspraken, was het aan het eind van een werkdag. En zo ongeveer de heetste dag van het jaar. De vorige keer was ik me er niet van bewust geweest, dat het Hulshorsterzand voor een immense zandmassa stond. Toen voelde het als 8 km afzien.

Nu waren we er weer. Voorbereid, fit en bewust van wat er zou gaan komen. We zouden een iets langere route lopen in plaats van 8 km, gingen we voor de 10 km. Wouter is meestal diegene die voor de ambitieuze hoeveelheid kilometers gaat. Meestal sputter ik even tegen om vervolgens volg- en gehoorzaam te volgen. Zo ook nu.

Voor Wouter is zo’n wandeling kinderspel, want Wouter ging die middag ook nog even een rondje hardlopen. Dat zijn voor mij oren klapperende en mond openvallende  momenten. Knap vind ik dat.

Het Hulshorsterzand was en is nog steeds het Hulshorsterzand. Veel zand. Lopen door het zachte zand, waarin je heerlijk wegzakt, is zwaar, maar geeft ook een ongelooflijke boost. Het bos, waar je ook doorheen loopt is sprookjesachtig prachtig en staat vol met rode paddenstoelen inclusief witte stippen.

Het aller aller allerlaatste stukje van de zandbak was zwaar. Met het zweet op de rug en de schoenen vol zand (bij de auto hebben we wedstrijd gedaan wie er het meeste zand uit z’n schoenen wist te schudden (Wouter wint altijd alles)), heb ik (Wouter had geen zweet), de finish gehaald. Het was bijna kinderspel. Op naar de volgende keer.