Uitstekend

3 september

Ik ben erg resultaat gericht. Ik wil altijd resultaat zien en het liefst een beetje snel. Als resultaat te lang op zich laat wachten, dan wil ik er nog wel een tandje bijdoen (mooie term uit de wielersport), maar als het resultaat dan nog steeds uitblijft, ben ik geneigd om het bijltje erbij neer te gooien. De andere kant van de medaille is, dat zodra het resultaat wel zichtbaar of merkbaar is, ik automatisch harder ga lopen (figuurlijk dan he. Want hardlopen is niet aan mij besteed).

Gisteren had ik weer een date met Wouter. Op het programma stond: eten, tussen meting van mijn conditie en een stukje fietsen (op de racefiets). De vriend die in het voorjaar aangaf dat ik te zwaar ben en dat ik er iets aan moet doen, is op de achtergrond ook aanwezig. Ik merk dat ik het fijn vind, om een klankbord te hebben. Om er af en toe over te praten (of over te zeuren). Dat er dan een antwoord terug komt, waar je wat aan hebt voelt erg fijn.

Het snoepen na 2000 uur blijft een dingetje. Wouter heeft mij een aantal handvatten gegeven om dit aan te pakken. Dan de tussenmeting van mijn conditie. In juni was mijn conditie: Redelijk. Gisteren mocht ik weer opnieuw op de loopband. Waar ik in juni dacht dat er nooit een eind aan de 1,6 km zou komen, ging het gisteren vele malen makkelijker en beter, en……tada! …. Ik scoorde Uitstekend. Ik voelde mij enorm trots! Want er zijn best (veel) momenten geweest waarop ik dacht: ‘stik maar ik doe het niet meer’, maar als je dan Uitstekend scoort op de test, dan voelt dat voor mij best als een momentje.

Als kers op de taart gingen we een eindje (zeg maar gerust een eind) fietsen op de racefiets. Wouter gaf aan dat we 40 km zouden gaan fietsen…, “dat is 2 uur fietsen he Wouter”, sputterde ik nog iets. Wouter is op dat soort momenten de onverschrokkenheid zelve, waardoor ik niet verder durf te zeuren. Onderweg doe ik nog wel een voorzichtige poging…”we zitten nog maar 3 kwartier op de fiets. Moeten we echt nog 1.15 uur?”, maar ook dat is tegen dove mans oren. Na een uur op de pedalen, kwam ik in een soort (door Wouter van te voren al voorspelde, flow), waarbij het bijna als vanzelf ging (vanaf dat moment hadden we ook de wind in de rug, misschien heeft dat er ook iets mee te maken ;)).

We hebben 46 km lang, mooie gesprekken gevoerd, door het prachtige landschap van Loosdrecht gefietst en elektrische fietsers ingehaald. Dat noem ik: Een dag met een gouden randje!